Niels Dicht

Tussenfase

2009-07-09T13:52:00.003+02:00

Onbestemd gestemd na
ongeremd gerend te hebben,
ongekend.

Onbewust bewust of
bewust onbewust of
bewust zoekend maar
nog onbewust?

Laat me met rust!
Is niet al wat ik denk, maar
wel een voorwaarde
voor waarde voor waardering.

Onbezette tijd;
ook wel vrij,
Maakt me leip of eigenlijk
ben ik het zelf of eigenlijk
ben ik er nog niet uit.

Bevecht mezelf in de hoop
er niet gehavender uit te komen.

Wat achter ligt is uit zicht;
Ik ben het vergeten
Zelfs het vooruitzicht is uit zicht:
Erro intermedio

Ga maar

2009-06-17T15:25:00.003+02:00

Vol van vuur
Uncontrolled overstuur
Als het in je eigen hand zou zijn

Nu: bang
voor de grote boze wolf
en zijn grote, vriendelijke ik

Toch: verlangend vragend
Je lust daar dragend
waar zelfs ik me schaam

Hoe kom je hieraan?
Wie heeft dit gedaan?

Als het in je eigen hand zou zijn

Een traan
stelt niks voor
Je hebt mijn ik door en
ongestoord, lachend
zeg je:
Ga maar

Drie reality-check peinzingen uit Chersonissos

2009-06-17T14:55:00.007+02:00

1.
Galmen doorkruizen
ruizend in één put
Waar iedereen invalt
Waar iedereen tuimelt
struikelt en dieper gaat
dan ooit in zijn leven
Even

2.
Schraap zand uit de kieren van mijn klaagmuur
tot hij weer blinkt,
een rots in de branding
waar ik op vertrouw, in goede en slechte tijden

3.
Bekeken, zwaar gewogen
Tegen mezelf gelogen
Ondergezakt en doorgeslagen
Doorgekrabbeld, krabbend
krap bij mijn eigen ik zelf
Zelfs hier en nu, ver verwijderd
van daar

Achter de horizon vind ik mezelf
misschien
Maar zodra de zon daar gaat
ben ik weer onvindbaar
Een schim in de nacht

Ruime leegte

2009-02-04T20:58:00.001+01:00

Smeek om
een grote ruimte waar
Ge’dacht het wel
Ge’dachten snel en vluchtig
Luchtig leven ledig luister
naar de enorme stilte

Geen dagelijkse sleurverstoring
Shhht!

Zweven in even niet zijn
Groots in niets zijn
In minuscule gedaante
Het machtigst
Het meest pakkend
waar niets te halen valt
behalve ruime leegte en stilte
Stil! Het wilde wilde ontsnappen
Ik wil het houden, en weg

Piet

2009-01-20T13:38:00.002+01:00

De daken zijn glad. De schoorsteen is de enige die uit durft te steken én tegelijkertijd warmte kan verspreiden. Toch is het ook vlakbij de schoorsteen koud. Het is te koud om te zitten dus oefent Piet af en toe zijn passen en kunsten. Hij kan zijn gang gaan: Niemand ziet hem in het donker. Alles is glad het is veel te laat 5 december is allang geweest iedereen is allang terug gegaan het is koud. Niets ziet de zwart gemaakte in het donker, dus het maakt niet uit wat hij doet. Hij is veel te vrolijk voor dit. Dit is niet te bevatten voor hem. Waar zijn de cadeautjes ik wil geven! De rand van het dak tegenover steekt zwart af tegen het licht van de lantaarnpaal van de weg erachter. Hij weet niet of hij weg wilt of waar de weg heenleidt. Niet alle wegen leiden naar Spanje. De leegte beknelt en de kou wordt heet onder de voeten de stilte doet pijn in de oren. Verhoren wilde Sint zijn gebeden niet, het leven liet geen medelijden over voor deze wrede Piet. Hij vraagt zich af: Hebben mijn gedichten ooit mensen pijn gedaan? Hij weet wat fout was tis niet goed te praten. Meestal waren een paar kunsten genoeg om het weer goed te maken, maar hier in het donker ziet niemand hem. De komst van de Goede Sint laat nog lang op zich wachten. Tot dan is er een straf om uitgekunsteld te worden.

Uit de oude doos: Het meer

2008-11-27T12:47:00.003+01:00

Het meer weerspiegelt de deining in zijn hoofd. Hij voelt dat er wat gaande is maar blijft rustig staren naar het kabbelende water, ongemakkelijk zittend in het natte gras. Hoe lang blijft hij hier nog zitten?
Hij voelt de wind kriebelend langs zijn oren maar hoort niets van de bries of het kabbelende water of de ruisende bladeren. Langzaam blijven de bijna onherkenbare golfjes in het water naar hem toe komen. Hij laat het gebeuren. Doof voor de rust om hem heen denkt hij in verwarrende lijnen aan het net waar hij voor altijd in verstrikt zal blijven zitten. Verward denkt hij aan het verwarde net, dat juist hem verwart. Anderen laten zich niet verwarren. Of zo lijkt het. Maar hij voelt dat het net door een koord steeds strakker getrokken wordt met een subtiele maar constante kracht, ondanks de verwarring. Een gedachte van jewelste, waar iedereen wel een tijdje mee zou blijven zitten wanneer hij er door geraakt zou zijn, denkt hij.
Het wordt donker, de rotsen die het meer omcirkelen zijn als de silhouetten van luidruchtige allochtone jongeren die je komen beroven en in elkaar slaan. Ze komen steeds dichter bij. Nu begint hij bang te worden. Hoe lang blijft hij hier nog zitten? Zonder reden om te blijven, maar met de angst om verder te gaan, blijft hij zitten staren naar het aanspoelende afval uit het schijn-schoonheldere meer. Nog steeds doof voor al het andere, hoort hij het ritmische getjilp van de merel. Zij vraagt om aandacht, hij geeft de aandacht, maar slechts op zijn stille manier die niet de aandacht van de merel heeft. Langzaam probeert hij de verwarsels te ordenen. A bij A, B bij B. Of is B juist het gevolg van A? Of is ABAB gewoon niet veel interessanter dan AABB? Interessanter? Alles wat interessant is in het leven wordt moeilijk, en wat moeilijk wordt, raakt in de war. Eigenlijk best simpel.
Aan de overkant van het meer zijn de lichtjes van de andere camping te zien. Zoveel mensen, toch zo'n rust. Waar doet hij nou toch zo moeilijk over? Zijn moeilijkheden benoemend staart hij om zich heen, alsof hij in de bosjes langs het meer nog meer moeilijkheid verwacht. Moeilijkheid loert overal om de hoek, en daarom is het verstandiger te blijven zitten. Maar hoe lang blijft hij hier nog zitten? Door in zijn omgeving op te lossen, lost hij natuurlijk niets op. De merel tsjilpt, de specht tikt, de kraai krast. Hij weet het niet meer. De zwaluw is al lang opgelost in het luchtledige.
De fles is eindelijk leeg. Alles opgevend heeft hij zich opgeheven, klaar om verder te gaan, vrij van angst. Hij staat, valt, en stroomt met de zachte zich terugtrekkende golven mee naar de bodem.

Liever niet

2008-10-30T15:54:00.003+01:00

Dichten op maat.

tekst:

Breek mn banden de gekartelde randen verzanden
Als prangende tanden in alles wat ik kwijt moet
Ik slijp bloed, begrijp goed wat tijd doet met mij moet
Ik pijn doen om zijn stoet van leip doen uit elkaar te blazen?
Liever niet, liever ben ik liever dan dit
Liever ben ik ver weg, maar dit is wat het is
Ik wil niet zo leven, ik wil niet zo zijn
Ik wil niet meer streven naar wat zij willen zijn
Draaf door dromen laat me komen haat in ogen zaai demonen
Maai de gnomen en laat ze in hun rotting gaarstomen
Tot ze verdreven zijn, niet meer in leven zijn
En ik mijn klein pietepeuterig kerntje niet meer ondermijn
Onrein drijf ik weg, op de golven van mijn zeeën van mij zoute brei
En leer zo steeds meer over mij

Liever niet, liever ben ik liever dan dit Refrein
Liever ben ik ver weg, maar dit is wat het is
Elke dag naar de klote, 1 grote waas
Van nog moeten, niet willen dan maar weer bezopen
Elke dag dood, een levend lijk, levend gelijk
Het massale voorbeeld een fabrieksleven praktijk
Ik wil niet zo leven, ik wil niet zo zijn
Ik wil niet meer streven naar wat zij willen zijn

Massaproductie. Mijn tandje knarst maar
de machine draait door, ik ook, wetend dat het niet spoort
blijft alles draaien in een vicieuze cirkel
van onbegrip, onzin en onnodige frustratie
Ik ben boos maar geen doener, daarom schrijf ik dit
En ik blijf ik zitten, blijf spitten en wil alleen maar meer pitten
Ik kamp met mn concentratie haat, een enorme druk
Die verstikkend werkt, levend in een massagrafzerk
Knal ik, bral ik, zal ik zeker somber zijn
Als ik doordein in dit goor ravijn van pijn
Ik kom kommer en kwel –der dan mevrouw helderder
Pluk al het vuil uit deze kelder en ik kelder der
Zij, waar zij voor staat, waar heel dit zijn nu over gaat
Ik weet niet waar het over gaat maar hoop dat het over gaat
Tot nog toe bekrompen in een cocon van opgekropte vergaarde trots

Refrein

rafels scheuren, gebeuren gebeuren Zie gedicht 'Verscheurend'
drukte bedrukt me, over en over
niet lettend op de lijntjes, tis over en over
een verscheurd beeld van herinnerdingen
bezingen en bedrukken, niet lettend op de lijntjes
wel op de scherpe randjes en punten
verscheurend beteuterd
van geleuterd naar met een klap met beide benen op de grond hard verscheurend

Wegwaaien of Oplossen

2008-10-27T19:13:00.004+01:00

Gedragen door de wind

Ik was mezelf te zwaar

Gelicht door een groots gebaar

zweef ik ginds

Verlaten scarabeeën loslatend

los ik het laten ook

en laat ik het oplossen

Droom verder; wordt neergesmeten

ziek van mezelf en mijn omgeving

lijd ik aan de koude

Sierstuk

2008-10-27T19:12:00.000+01:00

De kunst van de hel

statig de hemel aanbiddend

Glinsterend brok -ik ben niet bang-

trotseert de hemel, aarde en daaronder

Paniek leidt tot climax

glijdt weg, komt daar

Slechts hangend als sierstuk

Ruïne

2008-10-12T21:40:00.001+02:00

Een fluit vliegt door het net,
wordt niet opgevangen
De weke touwen weken, weigerden,
weken werken nadelig, wijfelend
wordt alles instabiel, stabiele
steunpilaren stuiteren weg,
een verder instortende ruïne achterlatend
in aftakelende schimmen schuilen
scheuten van pijn, én warme drank
Hoe dan ook een kater
Later is allang voorbij

Afvallen

2008-09-22T19:57:00.003+02:00

Met trage pas

dwars door het afval

van opéénhoping van afvallers

Val af van wat ik ben

om traag door een ijzer niemandsland

heen te stappen en over heen te komen omdat

elk idee er maar één is

en er al te veel afgevallen zijn

Terug van vakantie:

2008-09-16T16:48:00.002+02:00

Zoem zoem doet ongebruikte-videokaart ventilator. Rust is ver te zoeken. Rust is ver gevonden. Rust is nu verdwaald in zes aanliggende achtertuinen, 2 huilende kinderen en minstens zes schreeuwende volwassenen. Het terug proberen te vinden veroorzaakt nog meer knaging, die knaagt aan en door eigen gebrek.
Zo fijn is het om niets te willen zijn of moeten. Op het moment zelf bedenk je het niet eens, beslommeringen beslommerden toch, maar waren zo nietig dat ze de ultieme chill niet konden doorbreken. De ultieme chill: correct taalgebruik? Het is de meest correcte beschrijving van de meest incorrecte periode, die het meest correcte gevoel van leven opwekte. Een gevoel van leven, dat zich bij binnenrijden woonwijk in aangevallen voelde. Ze voelde zich de bedreigde, wist zich de meest tere en de zometeen verkrachtte. Nu het schuurapparaat, zo weer de kinderhouse.

Vol

2008-09-15T19:03:00.003+02:00

Verstopt, in dubbele zin

dus vul twee regels

Kwijt en vol en

zoek de uitgang om te uiten

zonder uit te gaan

(Weer twee regels)

Ergernis, nergens is

het erger, lijkt

alsof ik vol zit

maar kwijt ben

in oppassingen

in drukte

in desinteresse

in leegte, niets, zo

verstopt, in dubbele zin

dus vul twee regels

om kwijt te zijn, op te vullen

Vol zijn te beschrijven

Groenstil

2008-09-05T21:35:00.000+02:00

Het water is groenstil.
Zelfs de eend lijkt een stenen kitschbeeld, door gemeentewerkers als versiersel ingekeild, tot hij hem en mij wakkerschrikkend zwemt.
De bomen zijn groenstil.
Zelfs de takken die wapperen in het praktisch windstil zijn niet te horen, onderdrukt door de stadsoverstemming.
Het gras-riet-distel-brandnetelwaar is groenstil.
De snelweg verpest.
Ik wens dat hij snelweg was.

Ik twijfel mijn betwijfelbare twijfels.
Ik betwijfel of ze het twijfelen waard zijn.
Toch blijft hoofd knagen.
De otter wil er doorheen, maar vraagt zich eigenlijk af door welke stof hij zich heenbijt.
Wat is het?
Ik vraag me af of ik hierdoor mijn hersens nou juist op volle toeren laat draaien of ze probeer te temperen, niet-gek wordend.
Doordraaihoofd, Desperate for Desperados.
De Verlamming geniet.
Teniet gaat niets.
Ik voel me verschrikkelijk bloot in de rust.
Ongenaakbaar bloot voor mezelf, onaandoenlijk.
Is dit Man?
Mens is het wel.

De bladeren ruizen sneller dan de snelweg.
Ik ben snelweg.

Maszaal

2008-09-05T15:20:00.005+02:00

Maszaal
Aurale botsing
krimpt me ineen
ineen cocon van
opgekropte vergaarde trots
bekrompen
De dichter op slot
De opener gewenning

Maszaal
leeg gevang
Afgestompte vlakte
Steek uit dan word
je afgekapt
Gevoelsruimte nul
Controle max
Ik wen niet

Een open geest, zo snel mogelijk gesloten
afgefloten, weggedoken in verstommende maskers
die beschermen, schermen af, laf? Geef me
ongelijk, geijkt kijk ik toch niet verder
dus keer binnen, verzin dingen over de ringen
die strak slingeren om hersenboomstamschors.
Nors sluit ik af, opgelost in geroezemoes
dwaal ik door schaamte, loos het chemisch
afval in verwerkte bomen die dienen als rots
in de branding. Beland in vrije ruimte.
Klamp om me heen, grijp mis, vis naar frisse
lucht.

Beach-Storm

2008-09-05T15:03:00.004+02:00

"Sectie 3, maak u klaar voor vertrek."
"Aye Aye Sir, we naderen doelwit, naderen dreigende, onontkoombare verzwelging gedurende hulpe/nutteloze zelfmoordaanslag."
"Goedzo Sectie 3."
"Aye Aye we vlagen, dragen zand naar de zee, laten ons leiden, lijden aan dwang. Van het licht naar het donker in verstuivende golven naar de brandende golven. Zee in zicht!"
"Oké Sectie 3, bedankt voor de informatie, nog een fijne rit naar verzwelging verder, ik ga over naar Sectie 4."
"Sectie 4, al losgekomen?"
"Jazeker Sir, Jewelste. Compagnie 31 uitgeschakeld, kwijt, wellicht Schenen ontmoet. Zonde altijd, die mensen."
"Wat je zegt, Sectie 4. Lichtboei bereikbaar?"
"Lichtboei onbereikbaar, Sir. Te overbruggen afstand te groot golvend. We naderen doelwit. Dag."
"Dag, Sectie 4."

Aldus reportage van Operatie Desert-Storm op het strand, ook wel Beach-Storm.
Voel medelijden met het zand.
Nog een prettige avond.

Het wad

2008-09-05T13:31:00.000+02:00

Fijn voelbare leegte
Stadsoverstemming verstomd
Geen gekakel maar kokkel
Geen losscherpe- maar planktong

Op het wad is die vraag overbodig
Het wat zien we wel, nu
zijn ogen nodig

Zintuigen op bezinning
Nergens zinnen op gezet

Woei! Wind waait wakkerschuddend
wel varend
Starend naar fijn voelbare leegte

Lach

2008-09-03T19:53:00.003+02:00

Glimlicht in het duister

Lachend gezicht dat fluistert

Glimmend als diamant

Lachend weerkaatsen alle facetten

uit angst zich vast te zetten

lachend alle schijn-baar

uit.

Lachende schijnwerper

Toe, hij schijnt scherper dan

lachende diamant

Toe, geef me de hand

Vrij

2008-09-02T21:06:00.001+02:00

meemaken met
mee maken zet
denken in het achterhoofd
achterovergebogen full-time chillin

zet stappen zet
ze zo spontaan dat
gemak het plezier brak
ego heel liet, wel opblies

wie was jij?
je nummer staat in mn lijst
van plezier hier om te vergeten
vergeet je juist dat wat moet blijven

namen en verhalen langs
mijn kant lijn
kustlijn strand zijn
poging tot vergeten van pijn

alle tijden tijdelijk
meedeinen op getijden verleidelijk
fijn zo te zijn
tijdelijk vrij van mij

Klimop

2008-09-01T22:40:00.002+02:00

Klimop. Klim op de klimop
Gekooid door liefde. Of haat.
Laat de staak, plant het zaadje en klim op de klimop.
Klap in de handen hard tot het loodschel van de klok luidt.
11 Uur. Et, maal - 1, Ed, dwaal en leen, schraal ter been? Leen een arm.

Drijfoverwolken zouden door klaarovermoeders doorgeleid moeten worden zodat jij er niet aan zou hoeven lijden.
Drijfoverwolken ontstaan door luchtdruk, maar als je de luchtdruk op verkeerde manieren probeert te laten ontsnappen, worden donderkoppen gevormd.
Donderen zal het dus drijfoverwolken donderen niet.
Luchtdruk moet je proberen te vermijden, al gevormd op verstandige wijze laten ontsnappen. Dat lukt niet altijd. Dat is mens.

Klim op de klimop.
Je stinkt toch? Wint nop?
Slink toch niet. bind niet in, vooral niet vast, waar durf past, krijg je sure last, maar gast.
Dat is mens.
Kruip niet weg voor lens Wens Mens
Kinderdroomwereldlevend als Renz
Een circus van leeuwen maar ook koorddanseressen die dansen en ze sjanzen en ze alles om koorddansend gestoord ranzig kans te hebben.

Rilkou
heel gauw
vind trouw
maar weet niet wat te vinden

Schootgeworpen ontworpen scherp schietgebed
Schootgeworpen bedorven je schoot schiep me net
Schootgeworpen ontworpen scherp schietgebed
Schootgeworpen bedorven je schoot schiep me net.

Bloedkop

2008-08-31T23:21:00.001+02:00

Bloedkop
het hoofd van de tafel
ontpoot
leeft loos, smeekt nooit
breekt zo
jou en mij

Jij blij
ik ben minder
in de koelkast, Bloedkop!
verkoel wat, bevries
je wenkbrauw
brouw wat gevoel

Rol je ogen
3 keer één is vies
hij lief, jij leed
verlies
lichaam, geest
Ontmenst.

Waar

2008-08-28T23:15:00.001+02:00

Een wolkendekmantel beschut
Het weer is weer zoals het was
Ik als weerwolf huil in de nacht
De maan schijnt te zijn

Helderdonker
Leeg van het niets als na coketrip
(Van horen zeggen)
Zoeven in het zwarte gat
Tot waar de maan schijnt te zijn
Tot het waar
wanneer het waar is
Wat waar was is nu daar
en lacht ons uit
Wij die waar dan ook
denken waar te zijn

Vuil

2008-08-28T22:51:00.000+02:00

Schimmen vloeken de meest grove vuiligheden
Ignorant voor wat wat
Ik schok, loop vast
Loop vaste pas, vast
in omweegredenen verdwaald
tot de kustlijn een schim geworden is van wat wat

Verscheurend

2008-08-28T22:50:00.001+02:00

Rafels scheuren
Gebeuren gebeuren
Drukte bedrukt me
over en over, niet lettend op de lijntjes
’t is over en over
Een verscheurd beeld van herinnerdingen
bezingen en bedrukken
Niet lettend op de lijntjes
wel op de scherpe randjes en …
Bedenk mijn mooie rafels
en hoe het zou zijn om
gebeuren gebeuren
altijd zo te moeten zien
verscheurend

Verscheurend beteuterd
Van geleuterd naar met een klap met beide benen op de grond hard verscheurend
De stemming overstemd
Remming van geluk tot stop.
Waar was ik?

Wat was was mooi, weg
Wat lach/lag je mooi, pech
Wat ragde ik door, zeg
Was ik gestoord? leg
me mij uit
Zodra ik even niet schrijf en nadenk ben ik kwijt en leef en geniet en vergeet en speet.

Wisselgezicht

2008-08-28T22:24:00.001+02:00

Wisselgezicht
flitsend, 2 keer per seconde
flitsgroen, bruin
haaks op het zicht
gemeen krullachend
hazetanden ontbloot, strak-kop masker

Doodsgezicht
kijkt je aan, je gaat eraan
rijen tanden, zelfs een neus
je weet wat komt
ontbloot hoofd, velloos
als Robby Williams

Snorgezicht
cowboyhoed nors
verweerd door het weer
zo weer vervlogen
wat je al niet ziet
in de wolken

Brok

2008-08-28T22:08:00.002+02:00

Booreiland dat doordramt tot het op brok stuit. Brokvermoeden brokkelt me af. Laf om te laten. Lopen om te praten. Schaden zal. Baden mag, maar ik blijf liever droog. Daden gedacht, maar het blijft denken.
Nat zand blijft liggen tot het opdroogt, verstuift en wegvliegt. Wegvliegen zal het uiteindelijk. Wij hangen de rode vlag uit om Naar voor te zijn maar Naar sluit geniepig toch altijd langs alle stopsignalen en betalen zal je hem.
Laf om te laten. Lopen om te praten. Precies zoals ik het zeg zonder omweg. Een rechte lijn waar je zeker vaker vanaf valt dan dat je er op stapt, zo als beginnende koorddanser, gestoord ranzig. Eindeloos oppervlaktige denkruimte. Wandel dwars door me heen, handen ineengesloten op de rug.

Franje

2008-08-28T21:57:00.001+02:00

Vanachter de wolken
Vlak voor de ondergang
Wijds groen oranje
Strobreed zonderland

Nog nooit zo lang geweest
Schaduw alleen achter
Hier alleen helder
De stilte tuut.

Tot alles echt weg is
Snel verstoppen
Vlak voor de ondergang
Leven achter de wolken

In wijds wit oranje
franje